این روزهام از روزهای دانشجو بودنم خیلی شلوغ تره. شلوغیش ولی از نوع خیلی خوبیه. اونقدر خوبه که فکر می کنم خدا اصلا من و برای این شغل به دنیا آورده. برای اولین بار توی زندگیم می تونم بگم که با همه ی وجودم عاشق ماهیت کاری هستم که مشغولشم. این به این معنی نیست که چیزهای بزرگتری نیستن که دلم می خواد بهشون برسم، اتفاقا خیلی هنوز هدف و آرزوی شغلی دارم ولی همشون در راستای تحقیق و تدریسه. زمان کارم انعطاف پذیره. به هیچ کس (اقلا تا چند سال) نباید جواب پس بدم. محیط کارم پر از شور و حاله. همه ی تلاشام در راستای اینه که به دانش بقیه و خودم یه چیزی اضافه کنم. دیگه چی بهتر از این...

ادوایزرم همیشه می گفت این شغل بهترین شغل دنیاست...راست می گفت انگار. رضایت شغلی این کار خیلی بالاست.